Vooral bij primaire insomnie, waarbij het vaak gaat om 'geconditioneerd' slecht slapen, is gebleken dat neurofeedback naast cognitieve gedragstherapie een geschikte behandelmethode kan zijn. Bij overige (zowel primaire als secundaire slaapstoornissen) kan neurofeedback ondersteuning bieden. Uit klinische ervaring blijkt dat door middel van neurofeedback een verstoorde balans in hersenactiviteit verbeterd kan worden, met een positief effect op de slaap. Afhankelijk van het patroon dat te zien is in het (Q-)EEG wordt bepaald op welke manier de hersenen 'getraind' zullen worden.

Wetenschappelijk onderzoek

Cortoos A, Verstraeten E. & Cluydts R (2006). Neurophysiological aspects of primary insomnia: Implications for its treatment. Sleep Medicine Review, 10, 255-266.

Hauri PJ, Percy L, Hellekson C, Hartmann E, and Russ D (1982). The treatment of Psychophysiologic Insomnia with Biofeedback: A Replication Study. Biofeedback and Self-Regulation, 7(2), 223-235.

Perlis ML, Giles DE, Mendelson WB, Bootzin RR, and Wyatt JK (1997). Psychophysiological insomnia: the behavioural model and a neurocognitive perspective. Journal of Sleep Research, 6, 179-188.

Perlis ML, Merica H, Smith MT, and Giles DE (2001). Beta EEG activity and insomnia. Sleep Medicine Reviews, Vol.5 No.5, 366-377.